Lopend op de dijk


Lopend op de dijk. Met de Noordzee aan je voeten. En het IJsselmeer zo rustig aan de andere kant. Lopend op de dijk. Op je blonde blote voeten. Verlangend naar die ander aan de overkant. Uit Josje – Ramses Shaffy

Geen zorgen. Ik verlang niet naar iemand aan de andere kant. Ik heb wel blonde voeten, niet bloot. Deze tekst schoot me te binnen op het moment dat ik plannen maakte voor het weekend. En dan niet de afsluitdijk, maar de Lekdijk.

Mijn eerste bezoek aan de Lekdijk was ongeveer 2 maanden geleden en ik was overdonderd. Navigatie stuurde me over de A12 – A27 – Vianen – Hagestein. Langs Hollandse weggetjes reed ik uiteindelijk een rare kant op. Raar omdat mijn horizon verdween. In dat platte Hollandse landschap ging de weg opeens op zijn Frans omhoog. Gas erop en naar boven! Bovenaan was ‘ie dan: de Lek. Enorm. Met daarnaast boerderijen, stukjes land half in de Lek en erlangs slingerend: de Lekdijk. Verderop rechts een dorpje schampend, aan de linkerkant grote sluizen en stuwen met rode lichten. Hier moest ik een keertje terugkomen en dan op mijn hardloopschoentjes.

En zo geschiedde, samen met mijn fijnste hardloopmaatje. De start had ik bedacht bij de recreatieplas Everstein. Dit zou geen looptraining worden, maar een ontdekkingstocht met hardloopschoenen aan. De zon scheen en vanaf de recreatieplas gingen we af op “die grote betonnen dingen met rode lichten”: het sluis- en stuwcomplex. Goed markeerpunt. En daar was de Lek.

We sloegen rechtsaf richting Everdingen. Ook wel bekend van het verkeersknooppunt. En het was makkelijk, we volgden gewoon de dijk. Lopend op de dijk. Slingerend. Aan de linkerkant het water aan je voeten, lange oprijlanen met lager gelegen boerderijen aan de andere kant. Everdingen lijkt vanaf een afstand in de Lek te liggen, maar dichterbij gekomen slingert het dorp mee met het water. En op Google Maps had ik al gezien: de Lekdijk eindigt bij een fort. Fort Everdingen. Van boven ziet dat er magisch uit, dus daar moesten we heen.

Leve Google. Dit fort is deel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie en vormde een scheiding tussen de hoog gelegen Lekdijk en de uiterwaarden. Helaas geen kleine horeca-pauze, want het fort is niet toegankelijk. Hekken en veel groen. Helaas voor de oorspronkelijke functie van het fort, maar we lopen er omheen via de uiterwaarden. Hier kan menig niet-asfalt-loper zijn hart ophalen. Op de uiterwaarden kun je nog oneindig veel kanten op.

We lopen er omheen, nog steeds hopende op een ingang inclusief eetcafé. Helaas. Wat opzoekwerk vertelt me dat het fort vorig jaar te koop stond. Nog meer opzoekwerk dat Economische Zaken nu eigenaar is. Onbekend wat ermee gaat gebeuren. Regelmatig wordt er nog iets opgegraven, zo blijkt uit de website. Het is mooi, een verlaten fort, overwoekerd door natuur, met een eeuwenoude verdediging, inclusief grachten.

Weer teruglopend naar de dijk beleef ik een primeur. Ik verlies mijn schoen. “Elastieken veters, een uitkomst”, zo zei mijn trainer pas. Makkelijk je schoenen aan en uit en nooit te strak geveterd. Makkelijk uit gingen ze zeker, toen mijn volger iets te enthousiast strak in mijn looppas volgde. En zo liep ik ineens wel op blonde blote voeten.

En dan zakken we weer af. De Lekdijk terug, door Everdingen, langs Hagestein, naar de rode lichten. De dijk loopt helemaal tot in Vianen. Zonder verdere schoenincidenten vinden we dan eindelijk ons verdiende horeca-moment. Wat een mooi stukje Nederland! Geheel authentiek, in de oksels van de A2 en A27 verscholen. En de Lek is langer dan dat. Wordt dus vervolgd.

  • Facebook - Grey Circle
  • Twitter - Grey Circle
  • LinkedIn - Grey Circle
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now