Overvallen door de naald


Rijswijk herleeft. De werkelijkheid, die zal ik nooit kennen. Kuys-Witsenburg, de Naald, de wielerbaan, Huis te Nieuburch, Huis te Hoorn.Wist u dat Huis te Nieuburch een paleis was zo groot als 10 voetbalvelden? Dat de Naald daar eind 18e eeuw werd gebouwd? En daar doemde vorige week de Naald ineens voor me op. Onverwachts. Ik was te vroeg voor een theaterbezoek. Het theater is tegen het Rijswijkse bos aangebouwd. Ik loop het bos in, prachtig weer, en daar stond ‘ie. Ik was nog niet zover. Ik werd letterlijk overvallen.

Hoe kijk je aan tegen een bouwwerk dat daar al meer dan twee eeuwen staat? Hier galoppeerde Prins Frederik Hendrik statig op zijn paard. Ik probeer de dames voor me te zien, met wijde rokken en parapluutjes tegen de zon, zich neervlijend onder het monument ter ere van de nog maar net gesloten Vrede van Rijswijk. Ik zie kleine kinderen met knikkers spelen. Ik zie bommenwerpers overvliegen, Duitsers het bos omkappen. Ik zie misschien wel mijn oma, mijn opa, mijn vader, mijn oom die er tijdens een wandeling eventjes pauzeren. En ik zie het heden. Restauratiewerkzaamheden. Ik kan er daarom niet dichter bij in de buurt komen. Ik had het graag nog even aangeraakt, van dichterbij gezien.

Ik laat de Naald voor wat ‘ie is. Dit is dan het Rijswijkse bos, hier staat de Naald en ik ga het theater in. Wende begint met zingen. Tijdens de voorstelling neem ik afscheid van Oud-Rijswijk, de generatie 1912-2010. De vergankelijkheid. Het theater laat ik achter me. Twee straten verder gluur ik even naar binnen in de flat. Leeg. Geen grijs hoofdje in de vertrouwde stoel. Geen bruine gordijnen. Rijswijk: hoe was het? Ik kan het niet meer vragen.

Tags:

  • Facebook - Grey Circle
  • Twitter - Grey Circle
  • LinkedIn - Grey Circle
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now