Berlijn langs de lijn


In Berlijn ben ik een aantal dingen kwijt. De Berliner Dom weerspiegelt niet meer in het meest typische DDR-gebouw ooit, der Palast der Republik. Gesloopt. De Spree-oever naast de Reichstag is niet meer groen.Daarvoor in de plaats staan woningen en kantoren van moderne architectuur. Berlijn, een stad in beweging. We zetten de tijd voor het gemak even stil op 28 september 2014. De dag dat vooral Sjoerd in beweging zal zijn: 42,195 meters lang.

Ik zou aanmoedigen. Mooi excuus om de stad in mijn eentje door te ploegen. Mijn voorbereiding: een spreadsheet met de verwachte doorkomsttijden bij elke kilometer. Helaas, die vergat ik. De avond vooraf zet ik dus wat nummertjes op een kaart, een metrokaart en op de parcourskaart. En er was een plan. Ik zou na ongeveer elke 10 kilometer ergens staan en bij de start en de finish.

Het Jüdisches Monument zette de volgende ochtend in prachtig daglicht tijdens onze wandeling vanaf de Potzdamer Platz naar de start. Op het grasveld voor de Reichstag lanceer ik mijn geweldige hardloper door de poortjes. Richting de startvakken. Met weemoed en ontroerd kijk ik hem na. Zijn eerste marathon! Voorbeeldige trainingen in de benen, de mentaliteit van een beer. Hoe zal het gaan? Exact op deze plek zullen we elkaar weer zien na de finish. Bij bordje ‘X’ , omdat we denken dat er vast weinig mensen zijn met een achternaam beginnend met een X.

Gewapend met kaarten, ‘tageskarte’ voor de S- en U-bahn en spandoek ging ik op pad voor mijn missie. Ik was voorbereid op overmatige drukte in de metro en had mijn hardloopschoenen aangetrokken. Zo kon ik altijd nog een stukje gaan rennen. Het zou me uiteindelijk lukken om op 7(!) plekken langs de kant te staan, meer dan gepland. En ik zag Berlijn van binnen en buiten. Zeven stukjes stad, zeven stukjes zijlijn.

Siegessäule – net na de start Slechts een kort stukje wandelen vanaf de Reichstag. Daarheen wandelend schamp ik alle startvakken. De voorbereidingen: van steigerruns in startvak A tot scheitereien in startvak H. Lopers van allerlei pluimage: van huppelende aziaten, ingepakt in plastic, tot mooie ranke Kenianen. Het is fris en kraakhelder. Tegen de zon in kijk ik richting de start als er wordt afgeteld.

Daar is het Lee Towers effect. De muziek, de lopers, de toeschouwers, ze doen me beseffen dat het is begonnen. Nederlanders reageren op mijn spandoek. Daar komt Sjoerd. Van verre zie ik hem – hij ziet mij. Vingertje omhoog. Zo zal het op elk punt gaan. Ik mag naar mijn volgende halte.

Strausberger Platz – 12 kilometer Vanaf de Siegessäule ren ik naar U-bahnhof Hansaplatz, ongeveer 1 kilometer. Ik denk aan pleisters. Strausberger Platz, mijn volgende doel. Oostelijker zal het parcours niet gaan. Best een eind, besef ik me. Ik heb een uur de tijd. Ik stap over bij Zoologischer Garten op de U5 naar Alexanderplatz. Dwars door het centrum, dat gaat nog even duren. Ik raak aan de praat met twee Twentse dames die gisteren de marathon skeelerden. Ik leer dat er in skeelerland geen equivalent van de duurloop bestaat. ‘Gewoon af en toe skeeleren.’ We nemen afscheid ‘am Alex’ en ik stap over richting het 12 kilometer-punt. Het uur is bijna om!

Ik kom boven de grond bij de Strausberger Platz en vergaap me. De Karl Marx Allee begint hier! Die prachtige grote opzichtige straat in Oost. Ik heb niet veel tijd en moet richting de Platz. De lopers krullen zich in grote getale om de fontein heen. Rondom het plein prachtige statige woningen.

Ik duik de straat in waar de lopers ingaan en sta daar tussen de herfstblaadjes. Hier ga ik onbekende lopers ontmoeten die op elk punt een vast ijkpunt gaan zijn. De Jezus met kruis op zijn rug, de man die op Sjoerd lijkt, maar bij nader inzien heel raar loopt, de 4u15 hazen. Even twijfel ik. Ben ik te laat? Maar nee, daar zijn de vingertjes. Check. Ziet er goed uit. Eerste missie geslaagd.

Rathaus Schöneberg – 23 kilometer

Ik moet weer helemaal naar West. Ik besluit om niet dezelfde U5 te nemen en ga buitenom. Dat houdt in dat ik eerst wat Oostelijker moet. Ik kan er niks aan doen, maar ik smul van dat stukje stad. De historie druipt van de gevels, metrostations en van de bewoners. Ik stap bij de Frankfurter Allee over op de S-bahn S41. Die rijdt boven de grond een rondje om het centrum. We rijden meerdere keren boven de sliert lopers! Bij elk braakliggend stukje land denk ik: ‘stond híer dan de muur?’

Ruim binnen het uur stap ik bijna midden op het parcours uit bij de halte Innsbrücker Platz. Ik besluit om niet verder te wandelen en hier te blijven. De sfeer is magisch. Overal muziek. In de verte hoor ik Rammstein knoerthard uit een speaker. Mooie plek. De speaker staat op een balkonnetje met daarop een 15-tal mensen, juichend, klappend, drinkend. Van Metal naar de Marco Borsato van Duitsland. Titel: Wir Müssen Weiter Gehen. ‘Wir müssen weiter weiter weiter immer weiter geh’n. Wir steh’n nie still, wir bleiben nie steh’n.’ Ik sta onder het balkon en kijk naar de lopers. Applaudisserend voor de balkonscène, juichend op de muziek. Dit leek een soort voorbarige finishplek. Sommigen stopten en maakten een foto.

Als Sjoerd mij nu maar opmerkt, bedacht ik me. En daar kwamen Jezus met kruis op zijn rug, de man die op Sjoerd lijkt, maar bij nader inzien heel raar loopt, en de 4u15 hazen. En Sjoerd. Fit! Intussen was ik toe aan een sanitaire stop, een culinaire stop en mijn telefoon aan een stopcontact.

Kurfürstendamm – 35 kilometer Naar de Ku’damm was maar een klein stukje. Alleen maar even overstappen op het station met de lelijkste naam, Nollendorfplatz. Mijn Garmin piepte en kreunde, maar de tijd liep door. Via de marathon-app kon ik Sjoerd tracken. De voorspelde doorkomsttijden kon ik vervolgens vergelijken met de tijd op mijn Garmin, die ik bij de start had aangezet. Bij de Ku’damm had ik volgens deze voorspellingen een half uur over. Ik dook de Mac in voor een stopcontact, lunch en sanitaire stop. Mijn plan bleek een masterplan. Tijdig stond ik weer langs de kant. Tot nu toe stonden de sterren fantastisch. Maar al stevende mijn atleet af op een mooie tijd, deze doorkomst was belangrijk. Als deze klopte, zou de rest ook wel goedkomen, bedacht ik me. En daar kwam hij, exact op de voorspelde tijd, na Jezus met kruis op zijn rug, de man die op Sjoerd lijkt, maar bij nader inzien heel raar loopt, en de 4u15 hazen. Fris en fruitig!

Hem nakijkend zag ik ineens de stompe Kaiser Wilhelm Gedächtnis Kirche. ‘Whoea, ik sta hier toch maar even midden in Berlijn!’ Tegelijkertijd kon ik niet verkroppen dat Sjoerd een alsmaar kleiner wordende groene stip werd. Ik besloot mee te gaan rennen. Altijd lastig, snelheden inschatten. Dat werd dus flink aanzetten, en dat met een nog niet verteerde Amerikaanse lunch. En zo rende ook ik over de Ku’damm, haalde Sjoerd in en verraste hem nog even met een extra aanmoediging. Later vinden we deze inhaalactie, inclusief aanmoediging, terug op de officiële videobeelden.

Extra! Potzdamer Platz – 39 kilometer Alles ging geweldig en ik ging onderweg naar de finish. Op U-bahnhof Wittenberger Platz stap ik op en ik kom kort erna boven bij de Potzdamer Platz. Potzdamer Platz is tegenwoordig helemaal af. Mooi en modern. Wie een zijstraatje in wandelt zal toch nog een verloren en verlaten uitkijkpost aantreffen. Afijn, de marathon! Ik moet oversteken om bij de Brandenburger Tor te komen. Onmogelijk. Dan maar even kijken. Mijn Duitse mede-toeschouwer weet me te vertellen dat dit het 39 kilometer-punt is. ‘Mal gucken ob meiner mann noch lebt’, zeg ik. Und er lebte. Jezus ook, al was die wat afgezakt. Omdat we dit punt niet hadden afgesproken, moest ik de longen uit mijn lijf schreeuwen. Een vingertje in de lucht, maar ook een ‘dit valt niet mee’. ‘Tot bij de finish’ riep ik. En ik bedacht me dat de U-bahnhof me natuurlijk met de oversteek kon helpen.

Brandenburger Tor – 42 kilometer

Tien minuten later stond ik onder de Brandenburger Tor een appeltje te eten. Zo makkelijk ging dit. Ondertussen liep de tracking van de marathon-app vast. De 40 kilometer doorkomsttijd van Sjoerd kwam maar niet in beeld. Heel even had ik zorgen, maar nee, ik had hem bij 39 kilometer nog gezien! Ruim een half uur stond ik daar, op één van de mooiste plekken van Berlijn. Ze passeerden, de man die op Sjoerd lijkt, maar bij nader inzien heel raar loopt, en de 4u15 hazen. Victoria en ik, we stonden op de uitkijk. En daar kwam ‘ie! Dit had te lang geduurd. Hij stopte voor een zoute zoen. Ik dacht: ‘Loop door! Geniet van het lopen onder de Brandenburger Tor door’. Hij zei: ’Ik kan niet meer lopen.’ Kramp. Net na de Potzdamer Platz hadden zijn hamstrings op de noodrem getrapt. ‘Brüderlichkeit.’ Verschillende lopers hebben geholpen, met massage, met drinken. Een Nederlandse medeloper had gezegd: ‘Dat wordt wandelen tot de finish.’ En dat werd het.

Reichstag – na de finish

Berlijn. Ik vond er gelukkig ook een aantal dingen terug. De Karl Marx Allee, de Ku’damm, de Reichstag. Ook vind ik er uiteindelijk mijn ‘man of the match’ terug.

Ik sta te wachten bij punt ‘X’. Wederom ongelofelijk hoe snel ik hier was. Vijf minuten later. Een sms’je: ‘Ik lig ter hoogte van de X, maar dan in het gras.’ Oei. En daar ligt de grote held. Languit. Na een half uur wandelt hij soepel naast me. In het hotel gaat de Westvleteren XII open. Die smaakt naar overwinning, maar ook wat bitter.

  • Facebook - Grey Circle
  • Twitter - Grey Circle
  • LinkedIn - Grey Circle
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now