Lopen voor een cijfer


Deze zondag is anders dan andere zondagen. Bij de start van de maandelijkse prestatieloop bij AV’30 is het drukker dan anders. Er dartelen meisjes rond. Ze doen hun best. Sierlijk rekken ze hun kuitspieren op. Met het hollen van hun rug wippen hun ronde billen heen en weer in hun strakke hardloopbroeken. Hun shirts zijn baggy en onthullen één schouder en één BH-bandje. En dan de jongens. Koelbloedig. Kuitspieren oprekken is voor hen niet nodig. Hier en daar zoeken ze elkaar op, de jongens en de meiden. Stelletjes. Af en toe schiet er een hand uit richting de billen van een meisje.

Ook de vaste bezoekers zijn van de partij. De oude rotten. Mannen die al hardlopen sinds ze het ene voor het andere been kunnen zetten. Vaak de zestig gepasseerd en in het bezit van een bourgondische portie buikvet. Daaronder een kort hardloopbroekje, door het vele wassen een vale kleur gekregen. Merkloos. En tijdloos, volgens henzelf. Ik weet: deze mannen zijn sneller dan ze er uitzien. Met gekromde wervels en inefficiënte pas lopen ze als een klok. Hun tussentijden zijn zo strak als de hardloopbroeken van de meisjes. Oude baashazen noem ik ze. Ze zijn mijn steun en toeverlaat tot zo’n 100 meter voor de finish. Vanaf dat punt neem ik vaak de benen en kruip ik in de huid van Dafne Schippers.

Ze lopen voor een cijfer, vertelt één van de meisjes me, vlak voor het startschot. “Hoe sneller bij de finish, hoe hoger het cijfer.” Aha. Het gaat hier dus om een schoolklas. En de gymleraar beloont snelheid. Daar moet ik even over nadenken. Daar heb ik maar liefst 27 minuten en 33 seconden de tijd voor, maar dat weet ik dan nog niet. Links van me loopt Cor, mijn oude baashaas van de dag. De eerste scholieren passeren we na een minuut of 10. Al wandelend. Hand in de zij. De minuten erna tikken we peloton voor peloton af. Stiekem geniet ik er van, van het inhalen. Ik beeld me in hoe zij me vol afgunst nakijken, terwijl ik een steeds kleiner stipje word aan hun horizon. Twee stippen. Want Cor hoort er natuurlijk bij.

Er zitten ook talenten tussen. Een enkel meisje, veel jongens. Ongetraind en ongeremd. Terwijl ik mijn sprint inzet zie ik ze zitten. Op het terras, met uitzicht op de finish. Daar zitten ze al ruim 10 minuten, weet ik als ik later naar de uitslagen kijk. Ze zijn blij. Trots. En verzekerd van een goed cijfer voor gym. Pas op het moment dat ik naast hen neerplof op een stoeltje komt het eerste ploeterpeloton de hoek om. Met kromgebogen ruggen, slepende benen en plakkende haren. Ik moedig ze aan tijdens hun laatste meters. Na de finish vallen ze om. Chapeau. Ze zijn er niet mee gestopt. Ja, ze hebben gewandeld. En gescholden, op elkaar en op de gymleraar. En misschien ook wel op sporten in het algemeen. En dat is zonde. Maar ze zijn wel doorgelopen.

Terwijl de zon doorbreekt zet Cor een kop cappuccino voor me neer. Vandaag liepen we geen winnende tijd. Maar goed, winnen zullen we nooit. We haalden eruit wat er in zat. Zoals iedereen die ochtend. We proosten op de mooie wedstrijd en op de gymleraar, die zijn kans vandaag miste.

  • Facebook - Grey Circle
  • Twitter - Grey Circle
  • LinkedIn - Grey Circle
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now