La Mégalomanie


Een maand nog. Dan zal Parijs weer in het teken staan van de Tour de France. Dan zullen de keien onder mijn voeten weer worden aangeraakt door de dunne bandjes van het wielerpeloton. Over de Champs Elysees wandel ik naar het metrostation George V. Ik ben geen liefhebber, maar één keer per jaar dompel ik me onder in de wielersport. En vandaag.

Vandaag kruip ik in de huid van een personage uit een boek. Dat is op zich niet gek. Ik lees veel en dan gebeurt dat weleens. Vaak speelt zo’n fascinatie zich af in mijn hoofd. Onschuldig en vluchtig. Nu is het anders. Ik heb een missie. En ik ben gewapend. Het boek in mijn linkerhand, een kaart van het 15e arrondissement in mijn rechter. Bij de halte Bir Hakeimstap ik uit lijn 4. Andere toeristen slaan rechtsaf richting de Eiffeltoren. Ik sla linksaf en ga op zoek. Naar een wielerstadion.

Zoeken naar iets dat niet meer bestaat is bizar. Ik stel me voor dat eenParisien me aanhoudt en vraagt wat ik zoek. Ik zou hem zeggen dat hij me niet kan helpen. Hij zou me meewarig aankijken en doorlopen. Hij heeft het stadion misschien niet eens gekend. In gedachten zie ik het brommertje voor me dat voor de renners uit stoof over de baan. Ik wandel over de boulevard de Grenelles. Volgens mijn boek moet ik bij het groene kruis van de pharmacie rechtsaf. De Rue Nélaton in. Hier stond het.

Het Vélodrome d’Hiver.

Megalomaan. Als het woord nog niet bestond is het wel uitgevonden in Parijs. In 1909 bouwde Parijs een wielerstadion. Twintig jaar eerder bouwde Eiffel een paar straten verder zijn toren. Ook het Vél d’Hivsymboliseerde het optimisme van de Belle Époque. Zo groot als drie voetbalvelden. Een paradijs voor sportmannen en vrouwen. Een speelplaats voor het baanwielrennen. Een ontmoetingsplek.

In mijn boek is het Vél d’Hiv ook een ontmoetingsplek. Voor ruim 10 000 joden. Onvrijwillig. Helaas geen fictie. De harde waarheid. Een razzia dreef de Parijzenaren als runderen in een stadion bijeen. Megalomanie van een andere orde. Ik zoek in de Rue Nélaton naar een aandenken. Ik zie alleen een kantoorpand. Zo groot als drie voetbalvelden.

In Zinc, een café tegenover de pharmacie laat ik mijn vondst bezinken. Ik houd het klein en bestel een espresso. Aan de muur flitsen dunne bandjes voorbij op het beeldscherm. Ik zie een man meerennen met het peloton, een vlag gedrapeerd om zijn nek. Ik hoor het herkenbare geluid van de toeter. Drommen mensen staan opgesteld boven op een berg. De megalomanie van het fietsen. Een eeuw verder en er is weinig veranderd.

  • Facebook - Grey Circle
  • Twitter - Grey Circle
  • LinkedIn - Grey Circle
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now