Ioannis en Nikos werken er hard voor


Nieuwe gesprekken met blutte Grieken. Ik lees de in koeienletters geschreven kop op de voorpagina van het treinkrantje van een medereiziger. Met opgetrokken wenkbrauwen haalt de vrouw het krantje naar zich toe. Tot op leesbrilafstand. Haar huid is bruin voor de tijd van het jaar. Afgelopen voorjaar verstuurde ze misschien wel een ansichtkaart vanaf een all-in resort op Zakynthos. Met daarop witgepleisterde huizen met blauwe daken en een onbewolkte hemel.

De Griekse kwestie leeft, dat is duidelijk. En niet alleen onder de politiek geëngageerden onder ons. De Helleense financiële malaise is verheven tot onderwerp van gesprek tijdens verjaardagen en lunchpauzes. Niet te vergeten: intussen blijft het land ook één van de drie meest aangevlogen vakantiebestemmingen. Het kan dus zomaar zo zijn dat tante Juul in één zin de Griekse gastvrijheid tijdens haar tripje naar Kreta bejubelt en zich even later beklaagt over de verstrekte hulpleningen en de schijnbare luiheid van de Griek. En daarna een hapje van haar advocaat neemt.

Eind 2011 was ik in een onrustig Athene. Toen al haalden bewoners hun geld van de bank en demonstreerden op straat. Ik schrok me een hoedje toen mijn gastvrouw me vertelde wat de Griekse Jan Modaal – ik noem hem maar even Ioannis Modalis – verdiende. In het restaurant waar ik kwam zwaaide de familie Nikos de scepter. Dag in dag uit liepen familieleden er hun benen uit het lijf: serverend, kokend, afwassend, zingend. Vader Nikos legde me tijdens het toetje uit hoe ingewikkeld de kwestie is. En dat de Duitsers zich op gevoelig terrein begeven. Er staan tenslotte nog wat leningen open uit het verleden. Ik probeerde me in te leven in de situatie van Ioannis en Nikos. Werkend als een paard, emotioneel betrokken en bevooroordeeld.

Het is nu vier jaar later en er is veel gebeurd. Ik heb moeite met de chargerende krantenkoppen. Nergens vind ik een artikel over de uitzichtloze situatie van Ioannis en Nikos. In plaats daarvan worden ze – samen met hun politici, het Europese spanningsveld en de bankencrisis – tot één zin samen gesmeed en gebombardeerd tot de blutte Grieken. Ik weet: in krantenkoppen is weinig ruimte voor nuance. Ze zijn alleen allemaal hetzelfde. En ze zijn de koppen waar tante Juul haar mening op baseert. Ioannis en Nikos, van mij mogen ze in de titel van deze beschouwing. Genuanceerd, daardoor helaas wel wat minder pakkend.

Foto afkomstig van: Griekenland.net

  • Facebook - Grey Circle
  • Twitter - Grey Circle
  • LinkedIn - Grey Circle
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now