Het jaagpad

Je kent het wel, zo’n onverhard smal pad langs een rivier. Omgeven door een haag van berenklauwen, brandnetels of riet. Hier en daar een visser op een klapstoel. Voor hem het water, achter hem de polder, een boerderij of een verdwaald rijtje huizen. Voor het jagen van schepen wordt het pad al lang niet meer gebruikt. Ik joeg er een paar weken geleden toch een flink aantal kilometers doorheen. Voor hardlopen is het ideaal, zo’n jaagpad. Het brengt je zonder twijfel van de ene naar de andere stad. Die werden daar vroeger natuurlijk ook niet voor niks gebouwd. Ooit de weg kwijt? Neem het jaagpad en je komt ergens. Ik nam de trein naar Schiedam. Om vanaf daar af te zakken naar Delft, langs het water. Met de sprinter slechts vijf minuten. De duurloper, ikzelf, liep in ongeveer anderhalf uur terug. Eenmaal daar wachtte een eerste uitdaging. Zo snel mogelijk de mistroostige nabijheid van station Schiedam Centrum ontvluchten. Dat hield in: een afrit van de snelweg oversteken, zigzaggend een aantal flats passeren, en me door de barbecuerook worstelen. Het was een tropische dag. Iedere Schiedammer lag óf horizontaal in het gras, óf draaide een worstje om. Ik naderde inmiddels de rand van de stad. Daar was mijn eerste ijkpunt: de Poldervaart. Nu zou het goedkomen. Berenklauwen, de visser op een klapstoeltje, ze waren allen aanwezig. De polder, een boerderij of een verdwaald rijtje huizen nog niet. Het jaagpad van deze vaart moest nog één obstakel passeren. Daar waar de trein net overheen joeg, daar dook ik nu onderdoor. Een creatief bouwwerk van steigers bracht me over het water en onder het spoor door naar de overkant. Boven mijn hoofd draaide een Boeing 737 zijn wielen uit voor de landing, een paar kilometer verderop. Saai was het niet, deze route. Ik kreeg waarvoor ik kwam: polders, boerderijen en zelfs verdwaalde dorpskernen. Een man op een grasmaaier moedigde me aan vanuit zijn aan het jaagpad grenzende tuin: ‘Houd de moed erin!’ Dat was niet moeilijk. Ik was namelijk bijna thuis. Inmiddels liep ik langs de Schie. De kerktoren van Delft sierde de horizon. Ik passeerde de Kandelaarbrug, tot waar mijn duurloopjes normaal gesproken reikten. Gejaagd langs het water liep ik én een respectabele afstand én leerde ik een nieuw stukje achtertuin kennen. De lange duurloop saai? Welnee. De randstad gejaagd? Welja, maar ook verrassend mooi.

Deze column verscheen op de website van Prorun: http://www.prorun.nl/borntorun/32149/de-gejaagde-randstad/

  • Facebook - Grey Circle
  • Twitter - Grey Circle
  • LinkedIn - Grey Circle
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now