Oliebollenseizoen


Het oliebollenseizoen is weer begonnen. En dan weet je dat het winter is. En in de winter, ‘dan loop ik alleen maar een paar crossjes’, hoor je dan om je heen. Ik ben er ook zo één. Dat een crossje iets is dat je zomaar even doet, daar wil ik meteen vanaf. Mijn eerste kennismaking met de lange cross, drie jaar geleden, ligt nog vers in mijn geheugen. Hoe moeilijk kon die zeven kilometer nu zijn? Ik heb inmiddels een haat-liefde verhouding met de cross en neem die graag met je door.

De afstand dus. Die is altijd redelijk kort. Ik lees hier en daar iets over een magische bovengrens van twaalf kilometer. In praktijk ken ik korte crossjes, doorgaans rond de drie à vier kilometer, en de lange cross, vaak twee keer zo lang. Dríé kilometer! Buiten het winterseizoen trekt het gros van de lopers daar zelfs niet eens zijn schoenen voor uit de kast. Ik geef toe dat ik er ook zo over dacht in de nadagen van mijn eerste hardloopjaar. Mijn eerste cross werd natúúrlijk een lange.

Voordat ik de afloop daarvan met je deel, eerst iets over de ondergrond. Vaak is die onverhard. Geen cross is hetzelfde. De één brengt je in zandkuilen waar een woestijnkameel een minderwaardigheidscomplex van krijgt. De ander heeft een modderstrook waar een gemiddeld aardvarken voor altijd in verdwijnt. Een leuke variatie om de winter mee te overbruggen, noemen ze dat. Ik overleefde beide varianten met wisselend succes en al dan niet resterende hartritmestoornissen.

En dan het parcours. Dat bestaat vaak uit rondjes. Zo zwoeg je nooit alleen. Logisch. Ik kan me niks motiverender verzinnen dan de koploper die me passeert met een voorsprong van drie rondjes, terwijl ik mijn linkervoet probeer los te wurmen uit de diepste diepten van Moeder Aarde. Zie je het voor je? Het is gebeurd. Vergeet daarbij niet dat ik dan vaak wel even applaudisseer voor de winnaar-in-spé. Zo ben ik ook.

Die eerste cross ging natuurlijk niet geweldig, dat kun je wel raden. Het ging met pieken, duidelijk te zien in mijn hartslaggrafiek, en dalen, vol zand dus. Dit nooit meer, riep ik na de finish. Gelukkig zijn dat soort uitspraken over het algemeen slecht bestand tegen de tand des tijds. In de afgelopen jaren liep ik een heleboel kerst- en oliebollencrossjes (ja, wel de korte). Met wisselend, maar ook met toenemend succes, want zand- en/of modderhappen kun je leren. Afgelopen zondag, na afloop van het jaarlijks terugkerende moddergevecht in mijn woonplaats nam ik een laatste hap van mijn trofee, de oliebol, en dacht: het is weer bijna voorbij, die mooie winter.

Deze column verscheen op de website van Prorun: http://www.prorun.nl/borntorun/32230/oliebollenseizoen/

  • Facebook - Grey Circle
  • Twitter - Grey Circle
  • LinkedIn - Grey Circle
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now