Mijn nieuwe loopmaatje


Op de laatste dag van 2015 deed ik een ontdekking. Ik liep niet meer alleen. Er schommelde al geruime tijd een klein mensje mee in mijn buik. Tijdens het crossen door de duinen van Den Haag, het modderworstelen door het groen van Delft, en het beklimmen van de bruggen van Rotterdam. Het moet een heus schommelfestijn zijn geweest. Vanaf mijn roze wolk vroeg ik me alleen af: hoe nu verder met hardlopen?

Ik kende de feiten. Het kan weinig kwaad. Het schommelen is rustgevend, bewegen zorgt voor minder rug- en bekkenklachten, en een goede conditie is een plus tijdens de bevalling. Een duidelijke boodschap: stilzitten is niet nodig. Net als eten voor twee trouwens. Fabeltjes. Mijn strategie was duidelijk: gewoon doorlopen. En tegelijkertijd goed luisteren naar mijn lichaam. Kinderspel.

En toen moest ik gaan kennismaken met een nieuw lijf. Dat had een andere boodschap: stilzitten is wél nodig. Net als eten voor twee. Luisteren naar mijn lichaam? Dat betekende dan maar één ding: even niet meer hardlopen. Een ingrijpende conclusie, aangezien mijn leven redelijk bol staat van deze uit de kluiten gewassen hobby. Ik doe het, schrijf erover, praat erover, en omring me met mensen die hetzelfde doen. Kon ik dit wel missen?

Ja dat kon. Het was immers zo klaar als een klontje: snellere tijden gingen er toch even niet komen, dus waarom zou ik blijven trainen? Een hardlooptraining viel trouwens in het niet bij mijn inspanningen om het eind van een werkdag te halen vóórdat de energietank leeg was. Dat betekende veel eten, veel slapen en een beetje werken. Mijn lijf stond niet meer in dienst van het hardlopen, maar van een groots bouwproject. Ik had simpelweg niks te willen.

Inmiddels is er goed nieuws: ik heb weer iets te willen. De energiecentrale werkt weer. Ik weet nu ook dat die een uitzinnige hoeveelheid grondstoffen nodig heeft en met een lagere efficiëntie functioneert. Net op tijd, want mijn gestel begon al tekenen van oxidatie te vertonen. En zo haakte ik gisteravond met een piepende rug en knikkende knietjes weer aan bij een training. Anderhalf uur later wilde ik het van de daken schreeuwen: ik had het wél gemist, en ik was er weer! Samen met mijn fijne nieuwe loopmaatje. Laten we samen schommelen, zolang het kan.

  • Facebook - Grey Circle
  • Twitter - Grey Circle
  • LinkedIn - Grey Circle
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now